அடைமழை நின்ற போதும் நில்லா தூவனமாய் உன் நினைவுகள் .

நேசம்

உன்னுடனான நேசத்தில் தொலைந்தது நான் மட்டும் அல்ல
எனக்கான அன்பின் தேடலும் தான்.

காதல் கொண்டேன்

காதல் கொண்ட இரு இதயங்களை கண்டேன்
நானும் காதல் மேல் காதல் கொண்டேன்

ஆசை

நீ தினம் தினம் சாயம் பூசி அழகு பார்க்கும நகமாய்
பிறக்க ஆசை பட்டேன் ஒருநாள் நீ என்னை வெட்டி
குப்பையில் எரிவாய் என்பதை அறியாமல்

ஈரம்

உண்கண்ணில் மறைந்த ஈரம்(அன்பு)
என்கண்ணில் என்கண்ணில் கண்ணீராய் வந்ததடி

பிழை

பிறர் பிழை கண்டு பிழை கண்டு

உன் வாழ்வை ரணமாக்கி கொண்ட – நீ

இதுவே உன் பிழை என்பதை எப்பொழுது அறிவாய்.

தமையன் எனும் தாய்

காய பட்ட இதயத்துக்கு

உன் அன்பெனும் மருந்திட்டாய்

நான் இளைப்பாற

உன் தோள் தந்தாய்

என்னை எனக்காக வாழ சொன்னாய்

தமையனாய் வந்து என்

துன்பம் கலைந்தாய்
தாயாய் வந்தென்னை ஆட்கொண்ட தமையா

மீண்டும் ஒரு ஜென்மம் எனில்

உனக்கு தனயனாகும் வரம் தா!!!