நிராசைகள்

இரு பெரு நதிகளின் சங்கம காட்டாற்றில்
விழுந்த சிற்றிலை என பயணிக்கிறேன்,
காட்டாற்றின் விதிகளுக்கு உட்பட்டு.
நானும் காட்டாரோ என்ற பிரம்மையில் ,
காட்டற்றிகோ என்னை கரை சேர்ப்பதில் கவனம் ,
எனக்கோ பயணிக்க ஆசை. என் செய்வேன் நான்

அன்பெனும் ஆயுதத்தால் தாக்கி விட்டு
ஆயிரம் சமாதானம் சொல்ல்கிறாய் உன் மௌனதிற்காக

உயிரில் கலந்திட்ட உறவுகளின் அன்பின் முன் ஊமை ஆகிறேன் .

அடைமழை நின்ற போதும் நில்லா தூவனமாய் உன் நினைவுகள் .

நேசம்

உன்னுடனான நேசத்தில் தொலைந்தது நான் மட்டும் அல்ல
எனக்கான அன்பின் தேடலும் தான்.

காதல் கொண்டேன்

காதல் கொண்ட இரு இதயங்களை கண்டேன்
நானும் காதல் மேல் காதல் கொண்டேன்

ஆசை

நீ தினம் தினம் சாயம் பூசி அழகு பார்க்கும நகமாய்
பிறக்க ஆசை பட்டேன் ஒருநாள் நீ என்னை வெட்டி
குப்பையில் எரிவாய் என்பதை அறியாமல்